zondag 26 augustus 2018

VEEL IN BEELD GEREDEN, MAAR GEEN TOPRESULTAAT DIT WEEKEND

Veranda’s Willems – Crelan stond dit weekend aan de start in twee wedstrijden: zaterdag in de Omloop Mandel-Leie-Schelde en zondag in de Schaal Sels Merksem. In beide eendagswedstrijden lieten onze renners zich opmerken, maar een goed eindresultaat bleef uit.

De Omloop Mandel-Leie-Schelde was een thuiswedstrijd voor Stijn Steels. Het was zijn teammaat Zico Waeytens die de wedstrijd kleurde door mee te springen in de lange vlucht nadat hij vrijdag al naar een tiende plaats sprintte in de Great War Remembrance Race. Waeytens bleef een zeventigtal kilometer voorop met zijn drie medevluchters, maar uiteindelijk besliste een groepssprint over de zege. Die ging naar Wouter Wippert (Roompot).

Stijn Steels: “In Meulebeke hadden we pech met de wind. Die blokkeerde de koers gewoon. Het was moeilijk om iets te forceren. Zico zat in de vlucht van de dag, dat was wel goed. Zelf heb ik nog iets geprobeerd op 4 km van de aankomst, maar dat was erg moeilijk door de tegenwind.”

37. Senne LEYSEN
54. Aidis KRUOPIS
56. Stijn DEVOLDER
73. Arjen LIVYNS
89. Elias VAN BREUSSEGEM
109. Stijn STEELS
119. Zico WAEYTENS

SCHAAL SELS MERKSEM: TIENDE PLEK VOOR DRIES DE BONDT

Ook de vernieuwde Schaal Sels eindigde zondag op een massasprint. Na 184 km in de straten van Merksem reed Timothy Dupont (Wanty – Groupe Gobert) als eerste over de meet. Dries De Bondt werd tiende, Mathias De Witte vijftiende. Volgend weekend wordt de ‘zusterkoers’ van de Schaal Sels gereden, de Antwerp Port Epic. Die telt in tegenstelling tot de wedstrijd van zondag wel heel wat onverharde stroken.

De Bondt en De Witte zaten al vroeg in een ontnapping met elf renners. Die hield echter geen stand. Nadat het peloton een aantal keer in stukken brak zaten de twee opnieuw vooraan in een groep van zestien man sterk. Helaas viel De Bondt weg na een lekke achterband en dus zette Veranda’s Willems – Crelan de achtervolging in. Met succes, maar nadat de kloof gedicht werd kon geen blauwhemd meespringen in de nieuwe vlucht.

De zes hielden het lang uit, maar werden in de laatste ronde van 13 km gegrepen door het jagende peloton. Wat overbleef van een flink uitgedund peloton spurtte voor de overwinning. Dupont trok aan het langste eind, De Bondt haalde nog net de top tien.

10. Dries DE BONDT
15. Mathias DE WITTE
22. Stan GODRIE
26. Guillaume SEYE
33. Gil D’HEYGERE
47. Stijn STEELS
DNF Elias VAN BREUSSEGEM

STIIJN STEELS: "ALS DRIES NIET LEK REED, ZATEN WE MET TWEE IN DE KOPGROEP"

“Als Dries niet lek rijdt, zijn we met twee mee in kopgroep en moeten we naar niets meer kijken”, blikt Stijn Steels terug op de wedstrijd in Merksem. Met Mathias De Witte had hij nog een teammaat in de omvangrijke kopgroep, maar niet rijden was geen optie legt hij uit. “We hadden maar één man mee op vijftien renners, dat is te weinig op dit niveau. Dat risico kan je bijna niet nemen. We reden hier om te winnen. Dan moet je proberen om een ideale situatie te creëren.”

Steels en zijn collega’s reden het gat dicht, waarop zes anderen het hazepad kozen. Zuur voor de verrichte arbeid, weet ook Steels. “Als je een gat dicht rijdt, weet je dat dat altijd een gevaarlijke situatie geeft. Toen we aansloten in de bevoorrading reden de eerste zes die daar op kop zaten meteen weer weg. Het probleem met zo’n klein deelnemersveld is ook dat als je niet mee bent je dan de hele dag moet rijden.”

“We hebben hard gereden als ploeg, maar uiteindelijk reden we dus een hele dag op kop voor niets. In de finale gaf Dries een goede indruk. Hij kon z’n kans gaan, maar Wanty controlleerde en reed voor de sprint. Uiteindelijk moet alles dan ook meezitten”, aldus Stijn Steels, die dus ook alleen maar kon vaststellen dat het harde werk van zijn team niet werd beloond met een ereplaats.